Taki ból serca, przepełniony pustką, obawą, strachem - to właśnie to, co czuję. Nie wiem, jak się w tym wszystkim odnaleźć...
Torby już rozpakowane. Jeśli tak można to nazwać. Co było potrzebne - jest na wierzchu, cała reszta wciśnięta jest w szafę tak, że przy jej otwarciu wszystko poleci. Bo ciężko odnaleźć się w nowym miejscu.
Staram się nie tracić nadziei. Myśleć pozytywnie. Na ile się to zda? Czas pokaże...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz